Այսօր Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ընդունել է «Զայեդ մարդկային եղբայրության մրցանակի» գլխավոր քարտուղար Մոհամեդ Աբդելսալամին, մրցանակաբաշխության կոմիտեի անդամ, Եվրոպական խորհրդի նախկին նախագահ և Բելգիայի նախկին վարչապետ Շառլ Միշելին, ինչպես նաև մրցանակաբաշխության կոմիտեի անդամ, Աֆրիկյան միության նախկին նախագահ և Չադի նախկին վարչապետ Մուսա Ֆակի Մահամաթին։
Հանդիպման ընթացքում հայտնի դարձավ, որ Նիկոլ Փաշինյանը 2026 թվականի «Զայեդ մրցանակի» դափնեկիր է ճանաչվել։ Մրցանակը շնորհվում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության, համագործակցության և կայունության օրակարգի առաջխաղացմանն ուղղված ջանքերի համար։ Նույն մրցանակը շնորհվել է նաև Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին։ Փաշինյանը հրավիրվել է Աբու Դաբիում փետրվարի 4-ին կայանալիք արարողությանը։
Այս իրադարձությունը հատկապես հետաքրքրություն է առաջացնում, եթե հիշենք, որ Շառլ Միշելը, եվրոպական պաշտոններից հրաժարական տալուց հետո, գտել է իր տեղ հարուստ հիմնադրամի ժյուրիում։ Նա, փաստորեն, որոշել է ինստիտուցիոնացնել «խաղաղությունը» Հայաստանի համար, որին, ինչպես հայտնի է, նա ներդրել է իր ամբողջ հոգին։
Այս համատեքստում հիշվում է Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարությունը, թե առանց Շառլ Միշելի և Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի ներդրման Հայաստանում ներկայիս «խաղաղությունը» գոյություն չէր ունենա։ Փաշինյանը նշել է, որ հենց Միշելի և Մակրոնի նախաձեռնությամբ է 2022 թվականին Պրահայում ստորագրվել փաստաթուղթ, որով ճանաչվել են Հայաստանի խորհրդային սահմանները՝ համաձայն Ալմա-Աթայի հռչակագրի։ Այս պայմանագիրը, որը հաճախ անվանում են «խաղաղության», իրականում նշանակում էր Հայաստանի կառավարության կողմից Արցախի հանրապետության նկատմամբ իր պարտավորությունների վերացումը, ինչը խախտում էր Հայաստանի Սահմանադրությունը և Անկախության հռչակագիրը, որը հղում է կատարում 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին որոշմանը։
Այսպիսով, Շառլ Միշելը և Էմանուել Մակրոնը դեռ երկար ժամանակ կկրեն իրենց «նախաձեռնության» մեղքի ծանր բաժինը, որի հետևանքով տեղի ունեցավ Արցախի օկուպացիան, բնիկ բնակչության զանգվածային տեղահանությունը և Հայաստանի հարավային սահմանը կորցնելու վտանգը։ Այս սահմանը, որը հիմնականում պահպանվում է Թուրքիայի աջակցությամբ, ժամանակավորապես պաշտպանվում է նաև ԱՄՆ-ի նախկին նախագահ Դոնալդ Թրամփի «վիրաբուժական» միջամտության շնորհիվ, որը ժամանակավորապես հայ-իրանական սահմանը անվանեց իր անունով։
Այս իրադարձությունների շարքը, որը սկսվեց 2022 թվականի Պրահայի հռչակագրով և ավարտվեց 2023 թվականին Արցախի օկուպացիայով, ստեղծել է խորը իրավական և քաղաքական ճգնաժամ, որի ճաքերը հասել են ԵՄ-ին, Մերձավոր Արևելքին, Իրանին, Ուկրաինային, Ռուսաստանին, Թուրքիային, Իսրայելին և բոլոր այն երկրներին, որոնք դեռևս չեն գիտակցել, թե ինչ են ջարթել Արցախում։
Այս ամենի ֆոնին Շառլ Միշելի կողմից Փաշինյանին և Ալիևին արաբ շեյխի անունով մրցանակ շնորհելը կարելի է տեսնել որպես փորձ՝ ազատվելու Արցախում տեղի ունեցածի և այժմ Գրենլանդիայում և Ուկրաինայում տեղի ունեցողի պատասխանատվությունից։
